خداحافظی با کوچکِ دوست داشتنی
شمارهی آذرماه، آخرین شمارهای است که در خدمت خوانندگان و علاقهمندان «همشهری داستان» هستم و از شمارهی آینده، این مجله به همت سردبیر دیگری منتشر خواهد شد.
در نامهی سردبیر خرداد ۸۹ که اولین شمارهی دورهی جدید بهدنیا آمد، نوشته بودم: «این مجلهی کوچک قرار نیست تئوری و نظریه بدهد یا جریانی در ادبیات بهوجود بیاورد، حتی بنا نیست حوالی کتابی جنجال و هیاهو راه بیندازد و تاثیری بر بازار یک کتاب بگذارد. این مجلهی کوچک بناست لذت خواندن را یادمان بیاورد؛ یک مجموعه روایت خواندنی. این مجله بناست آرام و صبور داستان را به سبد خانواده برگرداند.»
پس از سهسالونیم زنده نگهداشتن این مجله در فرازوفرودهای سخت -البته به کمک همکارانی خوب و همراه و کارآمد- خوشحالام که بخشی از آرزوهایی که در آن شمارهی اول بهنظر دور و دستنیافتنی میرسیدند، محقق شدهاند و بابت کاستیهایی که خودم هم از بخشیشان آگاهام، از مخاطبان خوب و صبور داستان عذرخواهی میکنم.
امیدوارم که سردبیر تازهنفس بتواند بسیار بهتر از قبل این مجله را پیش ببرد و این امکان درخشان برای داستان حالاحالاها برقرار بماند.