کهکشان خیال

عزيزان دل!
سلام؛
در سرمقاله اين شماره مي‌خواهم رسم سپاسگزاري را بجا بياورم.
مي‌خواهم از برادرم تشكر كنم: ابراهيم حلت‌آبادي فراهاني!
از تو تشكر مي‌كنم نه به خاطر اين كه رييس قدرتمند و دلسوزي براي موفقيت هستي
نه به خاطر اين‌كه برادري مهربان هستي
نه به خاطر اين‌كه با درايت و ظرافت، امور را اداره مي‌كني
از تو تشكر مي‌كنم نه به خاطر پاكي‌ات
نه به خاطر احساس مسووليتت در قبال فرزندان ايران زمين، كه هر وقت مي‌خواهي اجازه چاپ مطلبي را بدهي آن را از دريچه ديد دختر 15 ساله‌ات نگاه مي‌كني كه آن مطلب چه تاثيري براي نسل بعد دختران و پسران سرزمينمان خواهد داشت.
از تو تشكر مي‌كنم نه به خاطر امانت‌داري‌ات
نه به خاطر روح بزرگت
نه به خاطر پيشرفت شگفت‌انگيز مجله در دوران مسووليتت
از تو تشكر مي‌كنم به خاطر همه محبتي كه عاشقانه و خالصانه و صبورانه، نثار مادرمان مي‌كني...
عزيزان!
بياييد فرهنگ قدرشناسي را در زندگيمان جاري كنيم.
شما از چه كسي مي‌خواهيد سپاسگزاري كنيد؟
دست به كار شويد؛ همين حالا!
احمد حلت