بيدار شو!
سرمقاله مجله موفقيت شماره 185
عزيزان خوشقلب موفقيت!
سلام؛
به خلوت من خوش آمديد.
داشتم با خودم فكر ميكردم اين چه نيرويي است كه هر انساني را به حركت واميدارد و شوري در درونش برپا ميكند كه او را به اوج ميرساند و كمك ميكند تا موانع را از سر راه بردارد و آن را تبديل به پلي كند براي عبور و رسيدن به مقصد!
و اول از همه نيروي شگفتانگيز عشق به ذهن و قلبم خطور كرد... اما عشقي كه منحصر به يك نفر و يك چيز نباشد، منظورم عشق به زندگي است با همه پستي و بلنديهايش.
عشقي كه در تكتك امور روزمرهمان دلنوازي كند و روحمان را به رقص و پايكوبي وادارد، عشقي كه شايد گاهي كمرنگ شود اما محو نخواهد شد و تنها نياز به غبارروبي دارد تا دوباره بدرخشد و پرتوافكن باشد.
در اين روزهاي بهاري، بايد تمرين كرد كه هر روز به خورشيد سلام كرد؛ با رقص برگهاي درخت به حركت واداشته شد، به پرندهها لبخند زد و براي گلها بوسه فرستاد.
شايد در آغاز براي ما كه از طبيعتمان فاصله گرفتهايم سخت و يا حتي مضحك باشد! اما كمكم بايد اين مرزهاي سفت و سخت را از ميان برداشت و انعطافپذيري و نرمي را جايگزين كرد، بايد به خودمان يادآوري كنيم كه ما از اهالي طبيعت هستيم و نياز به نشاط و سرزندگي آن داريم.
عشق به زندگي را بايد بيدار كرد؛ به نرمي، با مهرباني و با صبر!!
عزيزان دل؛
بياييد به هم يادآوري كنيم كه عاشقي يادمان نرود.
قرارمان باشد: يك لبخند از سر مهر به چهره زندگي...
احمد حلت
عزيزان خوشقلب موفقيت!
سلام؛
به خلوت من خوش آمديد.
داشتم با خودم فكر ميكردم اين چه نيرويي است كه هر انساني را به حركت واميدارد و شوري در درونش برپا ميكند كه او را به اوج ميرساند و كمك ميكند تا موانع را از سر راه بردارد و آن را تبديل به پلي كند براي عبور و رسيدن به مقصد!
و اول از همه نيروي شگفتانگيز عشق به ذهن و قلبم خطور كرد... اما عشقي كه منحصر به يك نفر و يك چيز نباشد، منظورم عشق به زندگي است با همه پستي و بلنديهايش.
عشقي كه در تكتك امور روزمرهمان دلنوازي كند و روحمان را به رقص و پايكوبي وادارد، عشقي كه شايد گاهي كمرنگ شود اما محو نخواهد شد و تنها نياز به غبارروبي دارد تا دوباره بدرخشد و پرتوافكن باشد.
در اين روزهاي بهاري، بايد تمرين كرد كه هر روز به خورشيد سلام كرد؛ با رقص برگهاي درخت به حركت واداشته شد، به پرندهها لبخند زد و براي گلها بوسه فرستاد.
شايد در آغاز براي ما كه از طبيعتمان فاصله گرفتهايم سخت و يا حتي مضحك باشد! اما كمكم بايد اين مرزهاي سفت و سخت را از ميان برداشت و انعطافپذيري و نرمي را جايگزين كرد، بايد به خودمان يادآوري كنيم كه ما از اهالي طبيعت هستيم و نياز به نشاط و سرزندگي آن داريم.
عشق به زندگي را بايد بيدار كرد؛ به نرمي، با مهرباني و با صبر!!
عزيزان دل؛
بياييد به هم يادآوري كنيم كه عاشقي يادمان نرود.
قرارمان باشد: يك لبخند از سر مهر به چهره زندگي...
احمد حلت
+ نوشته شده در سه شنبه دهم فروردین ۱۳۸۹ ساعت 10:6 توسط محمد
|